Hier lees je de ervaringen van een aantal vrijwilligers die de afgelopen jaren in Kenia hebben gewerkt aan de projekten van Twiga* education & coaching. Heb je zelf zin een aantal maanden mee te werken, geef je dan op via het inschrijfformulier.
Klik hier voor het verhaal van Rob van Drunen
Klik hier voor het verhaal van Thomas van Halen en Joyce van Poppel
Klik hier voor het verhaal van Marleen Nelemans
Klik hier voor het verhaal van Carina Heemskerk
Klik hier voor het verhaal van Marc van der Veur
Klik hier voor het verhaal van Christine Doevendans
| Naam | Rob van Drunen | ||
| In Kenia | in juli en augustus 2008 | ||
| Leeftijd toen | 22 | ||
| Opleiding | International Business | ||
Op een door Twiga in Msambweni gebrachte computer, in driehonderd woorden schrijven wat ik in bijna drie maanden tijd heb meegemaakt in Msambweni en gedaan voor Vingujini Primary School. Óf schrijven wat ik gezien heb van ’t prachtige land Kenia. Óf vertellen wat ik van de cultuur, de verschillende stammen, het Moslim geloof en de Afrikaanse levenswijze en –opvattingen heb geleerd. Ik kan je tips en advies geven over leven in Kenia. Ik kan je ervan weerhouden of overhalen met Twiga naar Msambweni te komen.
Ik weet ’t niet…
Ik kan je vertellen dat Msambweni een paradijselijk mooie ongerepte plaats is, gelegen in de relaxte South Coast aan de Indische Ocean waar je tussen de bananen-, mango-, en palmbomen door naar school loopt. Waar mijn groenten en fruit recht van ’t land, en de vis recht uit de zee komt. Waar mensen oprecht en vriendelijk zijn, en life is the way it is.
Ik weet ’t niet…
Ik kan je vertellen dat in Afrika weinig geld hebben niet betekent dat je ongelukkig bent. Dat er 27 man in een 12 persoons Nissan busje passen. Dat het schoolsysteem anders is, er corruptie bestaat, en een democratie niet perse democratisch is. Dat je meer leert over jezelf en de Nederlandse cultuur. Dat je op safari op een decor van zonsopkomst dan wel -ondergang, imposante olifanten, giraffen, kuddes zebra’s, gnoes, en indrukwekkende leeuwen en cheeta’s ziet. En dat in Afrika elke dag een nieuwe dag begint.
Ik weet ’t niet…
Ik kan je vertellen dat Twiga geen bureaucratische onzinnige administration fees en vage job omschrijving heeft, maar een oprechte, to-the-point, lokale, door de community gesteunde organisatie is die de village en kinderen ’n groot hart toedraagt.
Ik weet ’t niet…
Ik denk…
Ik denk dat wat ik ook probeer te vertellen, mijn woorden toch tekort zullen doen. Ik denk dat je ’t gewoon zelf meegemaakt moet hebben. Twiga en Msambweni zullen in ieder geval altijd een plaatsje in mijn hart hebben.
Heb jij nog ’n plekje te vergeven?
| Naam | Thomas van Halen, Joyce van Poppel | ||
| In Kenia | in juli en augustus 2007 | ||
| Leeftijd toen | 20 | ||
| Opleiding | International Business, Geneeskunde | ||
We wilden onze vakantieperiode een keer op een andere manier invullen en kwamen op het idee om vrijwilligerswerk te gaan doen. Zo zouden we niet alleen onszelf een plezier doen, maar konden we ook iets doen voor een ander. Ook zagen we het als een grote kans om, nu we nog geen baan hebben, voor een langere periode een speciale ervaring op te doen.
Vooraf hadden we besloten dat we naar Afrika wilden gaan. Kenia stond hierbij hoog op het lijstje. We kwamen via Marc van der Veur bij de stichting Saidia Msambweni terecht. We voelden ons meteen op ons gemak bij deze organisatie, vanwege de persoonlijke aanpak.
We hebben bijles gegeven op de Vingujini primary school, vooral aan standard 7 en 8. Daarnaast hebben we ook de remedial teachers begeleid bij het invoeren van een nieuwe lesmethode, die ontwikkeld is met hulp van de stichting. Tijdens de vrije weken hebben we een groente- en fruitplantage opgezet voor deze school.
Het is een hele mooie ervaring geweest. Soms was het wel eens moeilijk om te relativeren waar je mee bezig was, maar als je dan de gastvrijheid om je heen voelt, weet je waarvoor je het doet.
Vooral in de eerste weken raak je je vaste ritme kwijt, omdat alles anders gaat dan in Nederland, maar daarna ben je aan de nieuwe cultuur gewend. Dan nog zou je allerlei dingetjes willen veranderen, maar je kunt maar in kleine stapjes vooruit.
De vriendelijkheid en gastvrijheid van de mensen daar; we zijn bijvoorbeeld een keer totaal onverwacht uitgenodigd voor een lunch bij een remedial teacher. Je weet dat ze het niet breed hebben, maar toch krijgen we een flinke maaltijd voorgeschoteld. Hierna lopen we haar 'achtertuin' in en zien we in de verte olifanten lopen. Echt geweldig om mee te maken!
Het heeft echt diepe indruk op ons gemaakt om de grote verschillen te zien tussen Nederland en Kenia. Hier maak je je soms druk om dingen die daar totaal niet belangrijk zijn. Maar het gekke is dat als je weer eenmaal terug in Nederland bent, dat je toch weer in je oude patroon terugvalt. Dan denk je terug aan Kenia: Hakuna Matata en geniet je weer van de mooie tijd die we daar hebben gehad.
Gewoon doen!
Waarschijnlijk een geheel andere reden dan die van de gemiddelde vrijwilliger. Ik had een vervelend half jaar achter de rug. Prive wat problemen en het afstuderen was niet lekker gelopen. Ik wilde echt even wat anders, even weg. Ik kwam op het idee vrijwilligerwerk te gaan doen. In eerste instantie ging ik bij grote organisaties zoeken, maar dat viel tegen, of ze zaten al vol, of je moest een test doen, of er waren vaste periodes. Toen kwam ik Saidia Msambweni tegen, het klikt meteen en 3 maanden na het eerste gesprek zat ik al in Kenia!
Het is een kleine stichting, geen poespas. Het is heel flexibel, je kan zelf kiezen welke periode jou het beste uitkomt. Daarnaast kan je ter plaatse ook echt je ei kwijt, alle ideeën en initiatieven zijn welkom.
Leerkrachten begeleid in het gebruiken van nieuwe materialen en methoden.
Het was een geweldige ervaring, vooral de spelletjes met de kinderen! Wel blijft het erg moeilijk om verandering door te voeren. Je kan veel minder doen dan je hoopt.
Me aan te passen aan de cultuur en vooral het tempo. Alles gaat zo ontzettend traag.
Dat de oom en tante van mijn sponsorkind speciaal een haan voor mij gingen slachten. Het enthousiasme van de kinderen.
Het heeft me een andere kijk gegeven op de kindjes uit Afrika. Ze zijn niet zielig, ze hebben wel veel minder, maar ze weten niet beter en zijn juist heel vrolijk.
Ga er voor, laat je overrompelen, maar stel je doelen niet te hoog, je kan lang niet zo veel bereiken als je zou willen. Maar bovenal geniet
| Naam | Carina Heemskerk | ||
| In Kenia | 04-06-05 tot 01-07-05 | ||
| Leeftijd toen | 24 jaar | ||
| Opleiding | verloskunde academie Amsterdam | ||
| Baan voor vertrek | Nog geen baan, net afgestudeerd | ||
| Baan nu | Verloskundige | ||
In het laatste jaar van onze studie was er een stage van 4 weken, die je zelf in mocht vullen. Het mocht van alles zijn als het maar met verloskunde te maken had! De keuze was voor mij niet moeilijk, ik wilde naar een derde wereldland. Het leek mij een hele mooie ervaring om te zien hoe een zwangerschap en bevalling begeleid word in dit land met maar weinig hulpmiddelen.
Via een klasgenoot ben ik in contact gekomen met de voorzitter van stichting saidia msambweni: Miriam. Het ontwikkelingswerk dat zij daar doen sloot niet echt aan bij onze opleiding, maar er waren uiteraard wel veel connecties. Miriam heeft voor mij en nog 3 klasgenoten een stageplaats bij de mother and child care in het Msambweni District Hospital geregeld. We zijn haar daar nog steeds heel dankbaar voor.
We hebben meegekeken met bevallingen, zwangerschapscontroles en controles van kinderen van 0-5 jaar. Uiteraard hebben we zelf ook bevallingen begeleid, zwangere onderzocht en kinderen gewogen en gevaccineerd. Buiten het werk hebben we ook de Jomo Kenyata school, de Vinguijni school en het lepradorp bezocht. Het was geweldig om te zien hoe er les gegeven werd. Voor de kinderen die wat moeilijker meekwamen met de rest werd bijles gegeven. Dit ging op een speelse wijze die volgens mij echt moet werken! De vernieuwde lokalen zijn functioneel en compleet. Het lepra dorp was het toppunt van armoede. We hebben een rondleiding gekregen van Nyale. Een inteligente man die getroffen is door deze ziekte en daardoor niet meer mee mag draaien in de samenleving. De woningen waren schrijnend en het voormalige kliniekje is niet meer dan en bouwval. Wel was er sinds 3 jaar een sanitairblok aanwezig, moet je nagaan! In dit dorp is echt veel hulp nodig!
Ik ging naar Kenia met het idee dat ik wat van hen kon leren en zij wellicht iets van mij. Dit was niet echt een reële gedachte. Er waren zoveel dingen die volgens mij anders konden in het ziekenhuis, zoals de hygiëne en de manier waarop patiënten begeleid werden. De patiënten die wij begeleid hebben, behandelde we zoals wij ook in Nederland zouden doen. Support geven, helpen de weeën weg te puffen de pijnlijke plekken wegmasseren. Ook gaven we niet standaard een knip. De patiënten leken het wel prettig te vinden, maar de verpleging vond het onzin.
De manier waarop men omgaat met de dood. Een leven is daar veel minder waard en moet ook snel weer vergeten worden. Zo was ik aan de grote schoonmaak 's morgens na de overdacht. Er was gemeld dat er 4 dames bevallen waren, verder geen bijzonderheden. Vervolgens vind ik het spoelhok een dode baby. Bleek dat 1 van de vrouwen bevallen was van een levenloos kind en mevr. zelf moest gereanimeerd worden na de bevalling. In Nederland zou zo een traumatische gebeurtenis op een afdeling niet snel vergeten worden, maar hier vonden ze 't het melden niet waard.
We hebben heel veel meegemaakt, maar een hoogte punt vond ik zelf dat er een dame de verloskamers binnen kwam wandelen met een baby in haar arm en de navelstreng nog tussen haar benen. Ze was gisteren thuis bevallen, maar de placenta kwam niet. Mijn collega onderzocht haar buik die erg groot was voor alleen nog maar een placenta en hoorde een hartje kloppen. Een uur later werd de tweede van de tweeling geboren. Een complete verassing! Wat ik uiteraard ook niet zal vergeten zijn de vrolijke lieve mensen, het mooie weer, de prachtige zee, het verjaardagsfeest voor mijn collega, de rust en de dankbaarheid voor kleine dingen.
Ik heb meer waardering gekregen voor het leven waar in wij leven. Mij zien ze in Kenya zeker nog een keer terug, maar dan voor langere tijd. In een maand kan je zo weinig doen en word er ook niets van je aangenomen. Ook weet ik niet of ik daar dan als verloskundige aan de slag wil. Op het gebied van seksuele voorlichting, hygiëne en onderwijs is er nog veel meer winst te behalen.
Ga niet met het idee om te veranderen, maar om te helpen. Je krijgt er echt wat voor terug! Wanneer je dan toch in dit prachtige land bent, zou ik een safari met Wouter of Paul uit Msambweni ook zeker niet overslaan. En die cottage met uitzicht op zee is een absolute aanrader!
| Naam | Marc van der Veur | ||
| In Kenia | 11-9-2006 tot 3-12-2006 | ||
| Leeftijd toen | 32 | ||
| Opleiding | Amerikanistiek | ||
| Baan voor vertrek | Manager Verkoop Bijenkorf | ||
| Baan nu | Manager Verkoop Bijenkorf | ||
Ik wilde meer doen dan alleen geld geven aan een goed doel. Zelf een periode me nuttig maken en iets kunnen betekenen voor mensen die het minder goed hebben dan ikzelf. Maar ook de ervaring die ik zou opdoen en leven in een totaal andere maatschappij was een motivatie voor mij.
Het is een kleine organisatie en dat trok me aan. Verder wilde ik heel graag met kinderen werken in het onderwijs. En omdat in Kenia ook Engels wordt gesproken, was de keus erg gemakkelijk. Met Miriam en Mohamed klikte het meteen en hun enthousiasme werkte heel aanstekelijk.
Als onderwijsbegeleider op twee basisscholen en AIDS voorlichting gegeven.
Een onvergetelijke ervaring, het werken met de kinderen was fantastisch. Ze zijn gedisciplineerd, leergierig en heel aardig!
De eerste weken waren zwaar, de cultuur is totaal anders en het kost echt even tijd om hier aan te wennen. Je moet veel geduld hebben.
De kinderen, werken met hen zal ik nooit vergeten. Het dagje Mombasa met de zeven kinderen van Word of Life was fantastisch.
Ik ben nu twee weken terug, dus misschien is het nog te vroeg om hier op te antwoorden. Feit is wel dat ik veel moeite heb om weer te wennen. Met alle overdaad hier heb ik wel moeite. Door de maanden ik Kenia kan ik alles weer een beetje beter relativeren.
Ben geduldig en neem echt de tijd om te wennen. Verder, geniet ervan met volle teugen, want de tijd vliegt voorbij.
| Naam | Christine Doevendans | ||
Na drie jaar op een middelbare school in Nederland te hebben gewerkt, wilde ik het onderwijs eens van een totaal andere kant bekijken. In Nederland werken we met een heleboel mediahulpmiddelen, kleurrijke lesboeken en nieuwe creatieve groepsopdrachten. Ik was benieuwd of ik iets van mijn kennis en ervaring over kon brengen op de scholen in Kenia. Maar mijn grootste motivatie was mijn nieuwsgierigheid naar de oost Afrikaanse cultuur! Door het doen van vrijwilligerswerk kom je op verscheidene manieren met de cultuur in aanraking, iets wat je niet zou hebben als je alleen maar op vakantie gaat.
De stichting Twiga paste goed bij mij omdat het een kleine organisatie is. De benadering is persoonlijk en er wordt goed gekeken wat voor soort taken er uitgevoerd kunnen worden en wat bij zowel jou als de organisatie past. En na het eerste gesprek met Miriam Bouwens was ik zo enthousiast geworden van haar doelen, de verhalen over de scholen en het land, dat ik binnen twee maanden in het vliegtuig naar Kenia ben gestapt!
In de periode op de scholen heb ik me vooral bezig gehouden met het observeren van de docenten van de nursery. De manier van lesgeven was anders dan ik gewend was. Met het maken van zelf ontwikkeld lesmateriaal heb ik geprobeerd om de docenten nieuwe tips en ideeen te geven voor een aanvulling op hun eigen manier van lesgeven. Ook heb ik samen met Marc een aantal nieuwe remedial teachers getraind. En toen de nieuwe vrijwilligster Ingrid kwam, heb ik haar wegwijs gemaakt op de scholen en in het land!
Uiteindelijk bleek het toch moeilijk om iets concreets te bereiken. Wat mij veel voldoening heeft gegeven is om een aantal goede docenten te stimuleren om bepaald lesmateriaal te gebruiken. Als je ziet dat docenten enthousiast worden van de ideeen die je hebt aangedragen en bepaalde tips oppikken, is dat natuurlijk heel erg mooi om te zien!
Het moeilijkste vond ik om te wennen aan de andere mentaliteit. Niet iedereen is even enthousiast en bereidwillig om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren. Sommigen lijken er onverschillig onder om de situatie te veranderen. Het is soms alsof je in een gesprek op een andere golflengte bent afgestemd. Het is dan lastig om bepaalde gedachten te plaatsen. Toch leer je hier na verloop van tijd beter mee om te gaan omdat je meer inzicht in de cultuur krijgt.
Ik zal nooit vergeten hoe tevreden de kleine kinderen zijn. Zelden hoor je baby's huilen. De kleine jongetjes maken van een leeg melkpak de leukste autootjes om mee te spelen. En de meisjes binden zodra ze een pop in handen hebben deze met een kanga (Afrikaanse doek) op hun rug als een echte Afrikaanse mama! Ook denk ik nog vaak terug aan de kleuters die tussen de middag genoten van hun maïspap onder de mangoboom.
Door zeven maanden in Kenia te verblijven heb ik een veel breder wereldbeeld gekregen. Je ziet de wereld vanuit een totaal ander perspectief, met zowel mooie als minder mooie dingen. Ik denk dat we in de westerse wereld ook nog heel wat van derdewereldlanden kunnen leren.
Probeer een aantal woorden Swahili te leren. De Kenianen waarderen dat enorm en er kunnen daardoor hele leuke situaties ontstaan. En ik kan je aanraden om zelf er ook op uit te trekken in Kenia want het is een prachtig land: schitterende natuur, heerlijk tropisch fruit en altijd lachende mensen! Enjoy!
